Momencik, trwa przetwarzanie danych   loading-animation
Profil użytkownika

mejoza

Zamieszcza historie od: 21 kwietnia 2011 - 9:55
Ostatnio: 20 kwietnia 2018 - 20:17
Gadu-gadu: 42576917
O sobie:

spokojna i miła chyba że ktoś mnie wku...wi :D

  • Historii na głównej: 9 z 19
  • Punktów za historie: 6234
  • Komentarzy: 165
  • Punktów za komentarze: 742
 

#81056

(PW) ·
| Do ulubionych
W mojej pracy na stanowisku kierowniczym pojawił się wakat.


Główny kierownik ogłosił, że zatrudni całkiem nową osobę, specjalnie na to miejsce, zamiast brać kogoś z obecnej ekipy. (Tu dodam, że to rozumowanie miało sens, ponieważ potrzebowaliśmy mężczyzny, kogoś, kto potrafi zorganizować pracę, najlepiej żeby posiadał przeszkolenie na wózki widłowe, ogarniętego, potrafiącego postawić się klientom, osoby od dźwigania, ogólnie speca od brudnej roboty, a reszta zespołu to same baby)

Miesiące mijały, pojawił się nawet jeden rodzynek, który mógłby się nadawać do pracy, ale nie dał sobie rady.

W końcu kierownik zwołał zebranie i ogłosił: przemyślał sprawę i A. zostanie naszą kierowniczką. Postanowił jednak awansować kogoś z ekipy, a ona zna się na swojej robocie, potrafi zorganizować logicznie pracę innym, sama jest bardzo pracowita, można na niej polegać, do tego miła, uczynna, trzyma ład w papierach i stara się jak może, by firma funkcjonowała pomimo niedostatku pracowników.

Tu jednak zaczęły się schody. Okazało się, że jedna z pracownic jakieś trzy miesiące wcześniej została poinformowana o możliwości awansu na to stanowisko. Wzięła to za obietnicę zostania kierownikiem. Myślicie, że od tej pory starała się bardziej?

Niekoniecznie. Zaczęła się rządzić, mówiła wciąż innym co mają robić, sama większość czasu spędzała siedząc i plotkując. Popełniała mnóstwo błędów podczas rozliczeń kasy. Wdała się w kłótnię z klientem, powodując jego utratę i straty rzędu kilku tysięcy. Robiła burdel w papierach. I dlatego awansu nie dostała.

Podsumowując, A. nie wiedziała, że ma możliwość awansować. Mimo to pracowała tak ciężko, że to ona dostała awans. Druga zawodniczka wiedziała, że ma taką możliwość i w przeczuciu wygranej zaczęła "kierownikować" i się obijać, przez co A. pokonała ją bez problemu. Można by pomyśleć, że nauczona własnymi błędami, druga koleżanka zmieni swoje nastawienie i weźmie się w końcu do roboty.

Ha, ha, ha. Oczywiście, że nie. Co więc zrobiła?

Wznieciła bunt.

Zaczęła się skarżyć współpracownikom na zły los i niesprawiedliwość. Później klientom! Tak, prawie obcym ludziom spotkanym przypadkiem w sklepie czy na ulicy zaczęła opowiadać o polityce firmy, że miała obiecane! Że żyły sobie wypruwała! A tu taki cios!

Najgorsze co mogła jednak zrobić to podburzanie innych pracowników. Obecnie tworzą się w pracy dwa obozy, jeden za, drugi przeciw nowej kierowniczce. Ci przeciw nie tylko jej nie słuchają. Nie wykonują poleceń. Całkowicie ignorują i nie odpowiadają na zadane pytania. Drugi obóz stara się z kolei pokazać, że jest dobrą osobą na to stanowisko.

A to wszystko za całe 250 zł podwyżki brutto.

Skomentuj (20) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 78 (100)

#80440

(PW) ·
| Do ulubionych
Historia o czasach studenckich.

Ważne tu jest, że moja mama zmarła gdy miałam dwa lata i do 25 roku życia z tej przyczyny pobierałam rentę rodzinną.

Studentką byłam bardzo pilną, jeździłam na konferencje ogólnopolskie, gdzie wygłaszałam referaty, brałam udział w różnych projektach i badaniach. Do tego bardzo dobre wyniki w nauce, co pozwoliło mi starać się o stypendium naukowe.

Miałam też "przyjaciółkę" , która na stypendium naukowe się nie załapała. Sama średnia ocen nie wystarczyła, żadnych osiągnięć nie miała.

Podczas zliczania punktów za osiągnięcia Panie z dziekanatu policzyły jedną konferencji ogólnopolskich jako zwykłą, miejscową, która jest dużo słabiej punktowana, co skutkowało niższym stypendium. Oczywiście wybrałam się to wyjaśnić, dzięki czemu uzyskałam maksymalną kwotę stypendium.

Jak skomentowała to moja "przyjaciółka"
P: No wiesz? Ty masz rentę i jeszcze ci mało? Zostawiłabyś coś dla innych, a ty tylko żeby się nachapać i innym nie dać!!!

Odpowiedziałam jej tylko, że wolałabym jednak mieć mamę, która by mnie wsparła i pomogła w trudnych chwilach niż te nędzne 350 zł (renta do podziału z siostrą).

Skomentuj (8) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 159 (175)

#79009

(PW) ·
| Do ulubionych
Przeprowadziłam się do innego miasta, szukałam wtedy pracy "na już", nieważne jakiej.

Odezwali się ze sklepu mięsnego. Jasne warunki, umowa o pracę, wszystko pięknie, ładnie.

Zostałam poinformowana, że pracujemy w godzinach 4.30 - 14.00 lub 13.00 - 22.00, moje pierwsze zmiany były na popołudnie, dopiero po tygodniu zaczęłam przychodzić na poranki.

Wtedy dopiero zauważyłam, że w grafiku moje godziny pracujące to 6.00-14.00 i 12.00- 22.00. Zdziwiona zapytałam kierowniczkę, dlaczego tak i czy jest to mimo wszystko gdzieś spisywane i wypłacane jako nadgodziny?

OTÓŻ NIE.

Dowiedziałam się wtedy, że pracownice ustaliły między sobą, że będą przychodzić wcześniej, żeby wyrobić się z wykładaniem towaru. Że te godziny z racji, że ochotnicze- są darmowe. Że tak tu było zawsze.

Byłam w takim szoku, że nie wiedziałam co powiedzieć.

Wywiązał się mniej więcej następujący dialog:
Ja: Nikt mnie nie poinformował, że godziny są ochotnicze. Nie wiedziałam, że pracuję za darmo.

Kierowniczka: JAK TO ZA DARMO??? To przecież nie jest za darmo! Przychodzimy wcześniej, żeby wyrobić się z wykładaniem towaru. Jak wyłożymy cały towar przed otwarciem, to klienci zadowoleni, że nie muszą czekać zrobią większe zakupy, a my dostajemy premię od utargu, więc te nadgodziny są wypłacane z tej premii właśnie.

J: Premii, którą jako nowy pracownik otrzymam po trzech miesiącach próbnych, tak?
K: To ty sobie wyobrażasz, że jako nowa, będziesz zarabiała tyle co my, doświadczone pracownice?
J: Nie, wyobrażam sobie, że dostanę wszystkie pieniądze, które są mi należne za moją pracę.
K: My nie zarabiamy tu mało. Ale trzeba sobie na to zapracować, a nie od razu wyciągać rękę po pieniądze. To nie jest praca w biurze, żeby pracować od jednej godziny do drugiej. Tu trzeba się postarać, dać coś z siebie.

(No tak, bo przecież praca w sklepie mięsnym jest spełnieniem marzeń i trzeba o nią walczyć, pracując ochotniczo w gratisie dla firmy)

J: Ja to widzę zupełnie inaczej.
K: Możesz przychodzić sobie na szóstą jeśli taka twoja wola, ale nic mnie to nie obchodzi towar ma być w całości wyłożony przed siódmą. Poza tym dostawa przyjeżdża o 5 więc i tak będziesz musiała być wcześniej, żeby ją przyjąć.
J: Skoro system jest wadliwy i z góry zakłada nadgodziny, to może należałoby go zmienić i wprowadzić potrzebne zmiany w grafiku? Ja nie mam nic do przychodzenia tu na piątą, ale chcę za to dostać pieniądze!
K: System nie jest wadliwy. Jutro masz przyjść na 4.30 i tyle.
Po czym mnie odprawiła.

Akurat wybiła 14.00, więc poszłam się przebrać, wciąż roztrzęsiona po absurdalnej dla mnie sytuacji. Wtedy wparowała inna dziewczyna i pyta dokąd idę?
J: Do domu jest 14.00
D: Ale to nie koniec twojej pracy!!!
J: ???
D: Musisz maszyny pomyć, ladę umyć, podłogę zetrzeć...
J: Od tego jest druga zmiana, żeby to wieczorem po zamknięciu zrobić?
D: No nie. przecież one będą obsługiwać klientów.
J: To żart? Żart, tak? I co może to też nie będzie w grafik wpisane?
D: No oczywiście, przecież to twój obowiązek posprzątać po sobie.

(Tu na marginesie dodam, że nie mogłam wcześniej zacząć sprzątać, bo ruch ogromny i nie radziłyśmy sobie nawet z donoszeniem mięsa na czas a co dopiero mówić o sprzątaniu.)

Jej wypowiedź mnie powaliła i po prostu stamtąd wyszłam. Następnego dnia przyszłam po swoje rzeczy. One w międzyczasie wezwały kierowniczkę regionalną, żeby "przemówiła mi do rozumu".

Nie przekonała mnie, powtarzając dokładnie to samo co kierowniczka dnia poprzedniego. O chęci do pracy, o wkładzie własnym, o premiach, koleżeństwie.

No przykro mi, że w mieście gdzie na co drugim oknie wystawowym wisi kartka- przyjmiemy od zaraz, gdzie pracodawcy mają ogromny problem ze znalezieniem pracownika, gdzie nie ma umów na zlecenie, tylko od razu otrzymuje się umowę o pracę, przykro mi że nie chcę pracować za darmo, harować od rana do nocy za najniższą krajową stawkę z odległą wizją prawdopodobnej premii. Że nie poświęcę swojego życia i zdrowia rozwijając w sobie zamiłowanie do sprzedaży mięsa i pnąc się po szczeblach tej wyniosłej kariery.

Po prostu, nie.

sklepy

Skomentuj (32) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 279 (299)

#53278

(PW) ·
| Do ulubionych
Ginekolog...

Samo słowo przyprawia mnie o dreszcze, jako że jestem uprzedzona i moje pierwsze spotkanie z lekarzem tej specjalności nie należało do najprzyjemniejszych. Dlatego rzadko odwiedzam jego gabinet, jedynie żeby przebadać się czy wszystko jest w porządku. Czyli raz na rok :)

Mam problemy z regularnymi miesiączkami. Czasem nie ma ich miesiąc, czasem dwa, kilka razy zdarzyło się że i trzy miesiące się nie pojawiała. Zawsze jednak okazywało się, że to fałszywe alarmy, żadnej ciąży, lekarzowi nie mówiłam bo w końcu okres się zjawiał. Jednak kiedy po prawie pół roku nic się nie działo, zebrałam się na odwagę i poszłam do gabinetu (przynajmniej dla mnie) grozy.

Dostałam tabletki. Po tabletkach dostałam okres. Okres trwał dwa tygodnie, po czym którejś nocy zmienił się w krwotok.
Zerwałam się z łóżka, budząc faceta, bo poczułam coś dziwnego i zapaliłam światło. Aby się długo nie rozpisywać, to wyglądało jakby ktoś w naszym łóżku został zamordowany.

Wystraszyłam się, ale do rana wytrzymałam i od razu wizyta u lekarza. Skierowanie do szpitala. Poleżałam tam, trzy dni faszerowana kroplówkami przeciwko krwawieniu i na wzmocnienie, z racji bardzo niskich wyników morfologii krwi. Gdy stan się poprawił, pani doktor przy wypisie stwierdziła, że są to zaburzenia hormonalne i lekarz ginekolog je zdiagnozuje. Jeśli będzie potrzeba skieruje mnie do endokrynologa, jeśli nie sam rozpocznie leczenie. Ok, fajnie.

Poniedziałek lecę do mojego lekarza.
Dokładnie powtórzyłam co usłyszałam podczas wypisu. Lekarz pokiwał tylko głową. I nastąpiła cisza.
Ja: Więc... Jak będą wyglądać te badania?
Dr: Jakie badania?
Ja: No, te diagnostyczne? Lekarz w szpitalu...
Dr: Przecież, miała pani robione badania?
Ja: Ale tylko podstawową morfologię, nie na hormony.
Dr: Skoro miała pani robione badania w szpitalu, to ja pani męczyć nie będę... Zwolnienie z pracy pani potrzebne?
Ja: Mam L4 do środy, a do pracy idę dopiero w piątek, więc nie.
Dr: To zrobimy tak, jeśli się pani źle poczuje, to proszę przyjść w piątek, dam wtedy pani dalsze zwolnienie. To wszystko.
Ja: A te badania? Bo, ja się boję, że podobna sytuacja może się zdarzyć ponownie...
Dr: Krwawienie jeszcze jest?
Ja: Nie, skończyło się dzisiaj...
Dr: Proszę się nie martwić, będzie problem będzie rada.
Ja: Ale lekarz w szpitalu...
Dr: Nie ma krwawienia, nie ma problemu. Jak będzie problem, będzie i rada. Do widzenia.

Czyli brak okresu przez pół roku i 18-dniowe krwawienie nie są dla kobiety problemem.

Ginekolog

Skomentuj (35) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 649 (747)
zarchiwizowany

#39875

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Krótka jak dla mnie bardzo piekielna historia.

Mam astmę. Nie jest to dość poważne, objawia się bardzo rzadko
właściwie tylko jak się mocno zmęczę lub przy większym przeziębieniu. Dlatego też zbagatelizowałam sprawę i nie leczyłam jej prawie wcale.


Jednak jakiś tydzień temu w nocy obudziłam się dusząc się okropnie. prawie nie mogłam oddychać ale do szpitala za nic iść nie chciałam. Domowe sposoby nie pomagały. (Kofeina, teina, para, głębokie oddechy zazwyczaj rozszerzają oskrzela i oddech wraca do normalności) Nic to. Wytrzymałam jakoś do rana gdy zaczyna się rejestracja do mojego lekarza.

Odbiera pielęgniarka(P)
P: Dzień dobry przychodnia X w czym mogę pomóc?
J: chciałabym się zarejestrować do doktora X
P: Przykro mi ale nie ma wolnych miejsc
J: Proszę pani ale sprawa jest pilna.
P: No, może uda się pani wejść o godzinie 18...
J: Jest godzina 6 rano,a ja mam kłopoty z oddychaniem i nie mogę złapać powietrza...- Wyjaśniam kobiecie na wszelki wypadek, choć mój oddech można było usłyszeć w pokoju obok- Obawiam się, że nie dam rady czekać do 18...
P: Ma pani problem z oddychaniem? Ojej... Skoro nie może pani o 18 to ja nic nie poradzę. Do widzenia.
TRZASK

Cóż. Jednak byłam zmuszona udać się na pogotowie.

Skomentuj (6) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 112 (196)

#37101

(PW) ·
| Do ulubionych
Na wstępie pracuje w znanej sieci fastfood zwanej potocznie McDonaldem :) Dziś historyjka z linii Drive.

Otóż często podjeżdża tam pewna pani. Pani jest osobą bogatą, co widać na pierwszy rzut oka. Drogi samochód, drogie ciuchy, wypasiona komórka, przez którą KONIECZNIE musi rozmawiać w momencie gdy tylko podjeżdża do okienka. A i zapomniałabym dodać... Jest wulgarna, arogancka i baaaaaaardzo lubi się wyżywać na innych.

Stałam akurat na kuchni. Miałam słuchawki i wszystko słyszałam. Przy zamawianiu wszystko było OK. Problemy zaczęły się przy oknie, gdzie wydawane jest jedzenie.
Niestety nie było jeszcze tego co chciała. Moje stanowisko jest stosunkowo blisko okienka (tam robi się produkty z kurczaka). Słyszę, że koleżanka raczej sobie nie radzi.

K: Przepraszam bardzo ale brakuje nam jeszcze...
Paniusia(P): Co? No? No czego kur** brakuje?
k: Wrapa z grilowan...
P: I co teraz kur** mam niby czekać? Ja? Mam kur** czekać? Jak mi to kur** wytłumaczysz?
K: Naprawdę bardzo mi przykro, ale muszą przygotować mięso. To nie potrwa dłużej niż dwie minuty.
P: To jest kur** jakaś kpina. Ja mam niby czekać aż te ułomy zrobią mi jedzenie?
K: Bardzo bym prosiła, żeby...
P: Zamknij się, wy tu wszyscy bez szkoły jesteście, debile, to teraz zapier**laj mi po tego wrapa kur*a!

Za chwilę wyszło mięso dla piekielnej. Zrobiłam to co chciała. Szybko ściągnęłam fartuch i czapkę. Podeszłam do okienka i wręczając jej pakunek uśmiechnęłam się promiennie.
J: Zna pani takie powiedzenie, że nie należy obrażać osoby, która robi pani jedzenie? Widzę, że nie. Życzę SMACZNEGO.

Nie słuchałam co było dalej. Zamknęłam okno i wróciłam na swoje stanowisko.

I′m lovin it

Skomentuj (18) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 796 (866)
zarchiwizowany

#25639

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Historia napisana przez DIS o niesfornym panu Jacku przypomniała mi inną, podobną.

Pochodzę z małej wioski, niezbyt znanej. Tam również znalazł się osobnik, który był takim właśnie "wioskowym wariatem" Nazwiemy go Pan O. Pił on na umór częsta znajdywaliśmy go w rowie razem z jego ukochanym psem perełką.
Opiszę tu dwie jego historie, które najbardziej zapadły mi w pamięć.

Historia numer pierwsza :)

Pan O nie rozstawał się ze swoim psem. Nigdy. Jednak był on strasznie stary no i zdechł. Pan O rozpaczał strasznie jednak w końcu, siłą udało mu się trupa zabrać i pochować... CO w tym strasznego? Otóż z rozpaczy Pan O poszedł się upić. I stwierdził, że on bez psa nie wytrzyma. I go wykopał. Dopiero po dłuższym czasie jego znajomy zorientował się co jest grane po smrodzie który dobiegał z jego łóżka. Tak Pan O spał z tym psem w jednym łóżku.



Historia numer dwa.


Pewnego dnia Pan O kompletnie pijany wyszedł przed dom. I tam zaczął się chwalić wszystkim wokół, że podpalił swoje mieszkanie. Oczywiście nikt nie zwrócił na to najmniejszej uwagi, bo gadanie od rzeczy to u niego był chleb powszedni.
Do czasu. Z okna zaczął unosić się dym. Tak Pan O mówił prawdę.
po tym numerze zabrali go do szpitala dla psychicznie chorych.

mała wioska na zachodzie polski

Skomentuj (4) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 100 (138)
zarchiwizowany

#24282

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Otóż krótki wstęp do historii.

Jestem studentką, nie jakąś wybitną, ale na zajęcia chodzę, notatki robię (czasem zdarza się wziąć od kogoś ale to rzadko)
Nie jestem święta ale pracuje na swoje oceny, uczę się do egzaminów i ogólnie staram się choć w miarę.
Historia będzie o pewnej damie, która nie uznaje takiej polityki.


Bo niby dlaczego ONA ma chodzić na zajęcia? Po co jej to?
Przecież ONA dojeżdża! I dwa kierunki studiuje! (ten drugi to zwykła szkoła policealna)
A jeśli już musi przyjść na zajęcia to przecież nie będzie siedzieć 1,5 godziny jak każdy... W końcu można wyjść 45 minut przed końcem...

Notatki? A cóż to takiego?
Uczenie się? - herezja...
W końcu są ściągi...




Ale nie to jest najgorsze.
Zaliczenie przedmiotu- ocena z kolokwium. Napisała na 3. Punkt mniej i nie zdałaby. Wszyscy poszli po wpisy ONA czekała.
Miałam coś do załatwienia i również czekałam i usłyszałam ich rozmowę. Otóż trójka to za mało dla niej. Chce czwórkę, choć za żadne skarby jaj nie wychodzi- więc odpytywanie.

Duka, stęka, jęczy za nic jej nie wychodzi.
Diagnoza trzy z plusem.
Ale jak to?!? Trzy z plusem?!? ONA?!?

I zaczęły się jęki, że ona potrzebuje tej czwórki, musi ją mieć!


Prawie na kolana się rzuciła.

Dlaczego? Bo jej do stypendium będzie brakowało.

Oklapłam.


A ona.... Dostała tę czwórkę.

uczelnia

Skomentuj (19) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 224 (246)
zarchiwizowany

#24124

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Dawno już nie miałam żadnej ciekawej historii do napisania, jednak ostatnia wizyta u mojej babci zmieniła ten stan rzeczy.


Otóż siostra mojej babci nie jest jedną z tych "moher comando"
I właśnie podczas mojej ostatniej wizyty dowiedziałam się dlaczego. Otóż kiedyś dawno temu była ona bardzo wierząca, chodziła do kościoła dawała na tacę i w ogóle...


I tak się złożyło, że nastała u nich w domu straszna bieda (nie ważne jak i czemu po prostu nastała) Dzieciaki chodziły głodne, ogólnie w domu nie było dosłownie nic.

Więc moja ciocia poszła do księdza prosić o pożyczkę, żeby mogli choć trochę stanąć na nogi. Ksiądz jednak odmówił, twierdząc, że sam nie ma pieniędzy.
Piekielnie? Otóż, nie było by w tym nic złego gdyby nie to, że wracając do domu ciocia szła kolo plebani i tam zauważyła, jak gosposia (nie wiem jak nazwać panią która gotuje i sprząta dla księdza) Wyrzuca wielki garnek makaronu z twarogiem do zjedzenia dla kur...

Mała wioska dawno temu

Skomentuj (4) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 234 (302)

#14706

(PW) ·
| Do ulubionych
Historyjka świeża z pracy w MacDonaldzie

Będzie dług na wstępie zaznaczam :D

Stałam dzisiaj na kasie humor miałam taki sobie ale jedna babka skutecznie zepsuła mi go jeszcze bardziej.
Przyszła wycieczka 40 osób nic wielkiego zamówili rożki dla wszystkich. Opiekunka poprosiła o fakturę, zamówienie wydane niby wszystko ok, poszli sobie.

Ja jakby nigdy nic zaczynam obsługiwać innego gościa stojącego w kolejce. Kątem oka widzę jak babeczka podchodzi z boku mijając kolejkę z jakimś dzieciakiem.
B: Przepraszam mogę jeszcze tylko zamówić dla chłopca Happy Meala?
J: Chwilkę, tylko wydam zamówienie dla tego pana.

Ok zamówienie dla pana wydane, przyjęłam od chłopca
J: 10,50 poproszę.
chłopiec wyciąga rękę i daje mi 10 zł w papierku.
J: jeszcze 0,50 gr jest potrzebne
W tym momencie chłopiec mówi że nie ma.
B: A nie może mu pani opuścić ceny?
J: Niestety nie
B: No ale dlaczego?
J: Ceny ustalane są z góry i nikt nie może ich opuścić.
B: No to przymknie pani oko...
J: Przykro mi ale obowiązuje mnie odpowiedzialność majątkowa i jak będę miała manko to będę musiała je spłacić.
B: No i co? Co to jest 50 gr?
J: Przykro mi ale nie będę płacić za jakieś dziecko którego nie znam.
B: No i co teraz?
J: Albo dostanę pełną kwotę albo kasuję zamówienie.


W tym momencie babka rzuciła we mnie morderczym spojrzeniem wyciągnęła portfel i wyjęła z niego 50 gr rzuciła nimi we mnie i poszła. Ja przyjęłam pieniądze i wydałam chłopcu zamówienie.


I na tym mogłoby być koniec ale nie. Po 10 minutach babka wróciła. Oczywiście znowu bez kolejki tłumacząc innym klientom, że ona z wycieczką i tylko na chwilkę.


B: Przepraszam? ( Ze słodkim uśmiechem jakby nic się nie stało) Czy mogę zamówić tu dla dziewczynki jeszcze jeden zestaw? Bo ja z wycieczką...

Ja spojrzałam na gości w kolejce pani która stała przed nią kiwnęła z westchnieniem głową, więc zwróciłam się do babki
Kiedy byłam w trakcie przyjmowania zamówienia od dziewczynki do Babki podszedł mały chłopczyk.
B: Co ty chcesz?
C: też Happy Meala...
B: To pani policzy im razem

Ok przyjęłam zamówienie od Chłopca.

J: Razem 21 zł.

Dziewczynka podała mi 10 zł. No to mówię, że jeszcze 50 gr. Na szczęście miała jakieś drobne. Czekam na kasę od chłopca. A ten stoi i się na mnie patrzy. W końcu babka mówi do niego
B: No gdzie masz pieniążki? Zapłać pani.
C: Nie mam.
B: Jak to nie masz???
C: No bo mamusia mi nie dała...
B: No to czemu zamawiasz?!?
Chłopiec na to nie miał odpowiedzi... Babka zgromiła go wzrokiem i z tekstem do mnie
B: A nie może pani opuścić ceny?
J: Przykro mi ale...
B: Jak to??? Dla dziecka pani nie opuści???
J: Mam niby z własnych pieniędzy zapłacić za Happy Meala dla obcego dziecka??? ( z niedowierzaniem)
B: No a czemu nie?

Tu mi witki opadły zawołałam Managera który skasował mi tego nieszczęsnego Happy Meala...

Wydałam dziewczynce jej zamówienie, odeszły od kasy. Nie zdążyłam nawet przyjąć dwóch kolejnych zamówień jak wróciła z kolejnym dzieckiem i znowu z tekstem, że tylko dla jednego dziecka zestaw, że ona z wycieczką... Widziałam, że inni goście już zaczynają się denerwować ale przyjęłam jej zamówienie żeby tylko mieć spokój.


Dodam, że z reguły nie mogę nikomu powiedzieć złego słowa, wyprosić z kolejki czy choćby spojrzeć krzywo, bo mogę dostać naganę.


Znowu okazało się, że dziecko ma 50 gr za mało i znowu prośba o zaniżenie ceny bądź wyłożenie z własnej kieszeni ale byłam nieugięta i babka znów z własnej kieszeni musiała dołożyć. Ale ok. zamówienie wydane wszystko pięknie. Niestety nie. Przyszła znowu. Jednak tym razem widziałam po twarzach stojących w kolejce, że jej manewr nie przejdzie i albo zlinczują mnie albo ją.

B: Przepraszam mogę tylko jeden zestawik dla dziecka? Ja z wycieczką jestem tak szybciutko chciałam...
J: Przykro mi bardzo, ale nie mogę pani przyjąć poza kolejką. Proszę poczekać na swoją kolej.
B: ale jak to? Ja z wycieczką jestem! tyle pieniędzy u was zostawiliśmy! (Na fakturę 80 zł rzeczywiście fortuna)
J: przykro mi, ale tu są inni ludzie. Nie mogę bez przerwy pani wpuszczać przed innych.
B: To niedopuszczalne! Ja chcę jednego Happy Meala zamówić dla dziecka, a pani mi każe w kolejce stać!
J: Jakby pani podeszła z nimi wszystkimi to po kolei byśmy wszystkie zrobili i nie było by problemu. Teraz nie mogę.
B: Ja skargę złożę! Proszę zawołać mi tu kierownika!


Ja poszłam jak mi kazała jednak jak kierowniczka ją usłyszała, że nie chciałam jej wpuścić przed kolejkę i jeszcze o zgrozo nie chciałam dołożyć ze swoich pieniędzy dla dzieci do zestawów, to miała minę jakby nie wiedziała czy ma się śmiać czy płakać :D Załagodziła jakoś sprawę, a mnie puściła wcześniej na przerwę a w ramach silnych nerwów mogłam wziąć sobie deser :D

McDonald

Skomentuj (22) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 666 (716)