merigold

Moja przyjaciółka, M., została wdową w młodym wieku. I choć życie porządnie dało jej w kość, to najbardziej dopiekła jej... instytucja pomocy społecznej.

Dziewczyna znalazła się w naprawdę trudnej sytuacji: wdowa, dwadzieścia kilka lat, bez pracy, za to z małymi dziećmi. Mąż odszedł parę dni po tym, jak wprowadzili się do nowego mieszkania - na które wzięli niebotyczny kredyt. Wszyscy pomagali M., jak mogli, ale nie chciała być zawsze na garnuszku rodziny i przyjaciół. Pomyślała: "Byle żul ze spracowaną wątrobą dostaje pomoc od państwa, a mi się bardziej należy. Pójdę i poproszę o zapomogę, bo zebrało się dużo wydatków". Jak pomyślała, tak zrobiła.

Więc wyobraźcie sobie jej minę, gdy po naświetleniu swojej dramatycznej sytuacji w placówce MOPS-u, usłyszała od Baby Przy Biurku:
- Pani ubiera się za dobrze, żeby rzeczywiście potrzebować pomocy. Naprawdę, proszę sobie na przyszłość nie żartować. Ludzie mają większe problemy i to im musimy pomóc w pierwszej kolejności.

Tak, moi mili... Piekielne kobietki na ciepłych, państwowych posadkach prędzej wspomogą patologię, niż potrzebującą matkę...

miejski ośrodek pomocy społecznej