Momencik, trwa przetwarzanie danych   loading-animation
Profil użytkownika

Goszka

Zamieszcza historie od: 10 czerwca 2011 - 20:19
Ostatnio: 14 kwietnia 2015 - 13:44
Gadu-gadu: 3563781
  • Historii na głównej: 36 z 77
  • Punktów za historie: 30969
  • Komentarzy: 473
  • Punktów za komentarze: 1839
 

#63502

(PW) ·
| Do ulubionych
Ciąża jest dla mnie najprawdziwszym koszmarem. Silna anemia, niepowściągliwe wymioty, permanentne osłabienie sprawiają, że jestem apatyczna i wiecznie senna. Na domiar złego miejscowo schudłam i zaczęły wypadać mi włosy – dosłownie garściami. Jako że trafiłam niedawno do apteki, zapytałam o jakiś suplement diety przeciwko ich wypadaniu. Jakaś pani, mniej więcej trzydziestoletnia, pakująca swoje lekarstwa spojrzała ze zgrozą:

- To pani będzie matką, a wciąż myśli o wyglądzie? A nie o zdrowiu dziecka?
- Tak, myślę o swoim wyglądzie – odpowiedziałam tępo. W tym czasie farmaceutka stwierdziła, że takich suplementów nie ma, zaproponowała len, więc podałam jej receptę na jakieś inne medykamenty.
Gdy ona ruszyła na zaplecze, kobieta znów mnie zaatakowała, o dziwo, moralizatorskim i względnie łagodnym głosem:
- Macierzyństwo to poświęcenie, proszę pani! Niech pani patrzy na siebie: smętna, wychudzona, blada, pewnie się odchudza, co? A dzidziuś z głodu tam w środku płacze! Mamo, daj mi jeść, woła! Nie czas już myśleć o wyglądzie, włosach, i tak wypadną po porodzie. Nie wolno truć bezbronnego dzidziusia chemią dla widzimisię!

Nie reagowałam, głównie dlatego, że zwyczajnie nie chciało mi się dyskutować, choć przez moment rozbawiła mnie wizja kompletnej utraty włosów natychmiast po wyjeździe z porodówki. Ale ostatnie zdanie pani sprawiło, że uśmiechnęłam się, pierwszy raz tego dnia szczerze. Otóż rzekła ona z pełną powagą:
- Gdy kobieta staje się matką, powinna już przestać myśleć o wyglądzie jak panienka, a żyć tylko dla dziecka. To jest macierzyństwo!

Skomentuj (74) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 363 (571)
zarchiwizowany

#63638

(PW) ·
| było | Do ulubionych
W maju tego roku szukałam butów na ślub; miały być białe, dobrze wyprofilowane i mieć określoną, pasującą do długości sukni wysokość obcasa. Jako że oferty salonów ślubnych porażały na ogół, ale nie jakością, a raczej ceną, szukałam szpilek w mniejszych sklepikach. Tak trafiłam na mały sklep z obuwiem na ulicy Zamojskiej (mieszkam w Lublinie). Weszłam, tłumaczę starszemu panu, zajętemu wpisywaniem jakichś danych do zeszytu, o co mi chodzi, podaję rozmiar.
- Takich nie ma, białych butów w ogóle się nie produkuje, tylko zamawia, może pani zamówić, przyjdą za jakiś czas – odparł pan dość niemiłym tonem.
Rozglądając się po asortymencie, zlokalizowałam jednak inne buty, bardzo ładne, choć nieodpowiednie na ślub. Niewiele myśląc, sięgnęłam po pantofelka, by go obejrzeć z bliska i... na skutek niezręczności zawaliłam całą przemyślną konstrukcję.
- Tak mi przykro, przepraszam, naprawdę nie chciałam – powiedziałam ze skruchą i schyliłam się, by pomóc panu naprawić szkodę. Jednak w niego jakby diabeł wstąpił. Zaczął krzyczeć:
- I co narobiła? Jak się chce buta, to się prosi, pyta, a nie tak! Niezdara! Łamaga!
- Nie chciałam przeszkadzać, pisał pan coś...
-Kto to teraz sprzątnie? Kto to teraz sprzątnie? - gorączkował się pan, wciąż podniesionym tonem. Miałam wrażenie, że za chwilę pobije mnie którąś szpilką! Gdy więc wyszedł zza lady, nie traciłam czasu, odłożyłam trzymane w ręku buty na podłogę i uciekłam stamtąd jak najszybciej.

Do dziś omijam ten sklep i odradzam wszystkim znajomym zakupy w nim

Skomentuj (1) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 2 (62)

#63048

(PW) ·
| Do ulubionych
Miałam ostatnio przyjemność tłumaczyć uczennicy drugiej klasy gimnazjum zawiłości czasów gramatycznych. Gdy już się żegnałyśmy, odruchowo zerknęłam do lustra i poprawiłam sweterek, marszczący się na okrągłym brzuszku (jestem w 18 tc ciąży).

- Jak pani mu da na imię? - zapytała dziewczynka.
- Jeśli to chłopiec, chyba Feliks, a jeśli dziewczynka, Aleksandra.
- A jeśli bliźniaki?
- Nie, bliźniaków nie będzie na pewno, miałam już kilka razy usg i widać tylko jeden płód.
- Ale przecież mogą być jeszcze bliźniaki.
- Jak to? - zapytałam zdziwiona.
- Jeśli się jest w ciąży i zajdzie się w tym czasie w drugą ciążę, to przecież wtedy ma się bliźnięta – powiedziała mała pewnie.

Zgłupiałam. I omal nie parsknęłam śmiechem. I mogę tylko skonkludować, że skoro wiedza na temat tak podstawowy jest nielogiczna i niepełna, to aż strach myśleć, jakie ma teorie na temat antykoncepcji i własnej fizjologii.

Skomentuj (60) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 433 (739)
zarchiwizowany

#61662

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Jestem w pierwszym trymestrze ciąży i z racji wykonywanej pracy często jeżdzę autobusami mpk i busami Lublin-Świdnik. Wsiadłam wczoraj o 14.50 do 55, tłum, ścisk, więc chroniąc ręką brzuch, stanęłam w miejscu, które wydało mi się w miarę bezpieczne. Niestety, jakaś pani, słusznej tuszy i postury, nagle wstała i zapomniawszy chyba słowa “przepraszam”, poczęła przepychać się ku wyjściu. Nie zauważyłam tego manewru, byłam odwrócona tyłem, więc pchnięto mnie wprost na oparcie siedzenia. Uderzyłam o ten kant brzuchem, uderzenie nieco zamortyzowała wyciągnięta w obronnym, odruchowym geście ręka. Ale to nie koniec przygód, nie. Gdy bowiem wracałam do Lublina, i chciałam wsiąść do busa w Świdniku, i weszłam na pierwszy stopień, nagle z przedniego siedzenia poderwał się spóźniony pasażer, mężczyzna w wieku średnim, obarczony plecakiem i torbą podróżną, i, nie bacząc na mnie, ruszył do wyjścia. Cofnęłam się, ale... ale i tak oberwałam tą przeklętą torbą w brzuch, bo widocznie zaczekanie, aż wyjdę lub ostrożniejsze balansowanie bagażem było ponad siły owego pasażera!!!!


Ludzie! Błagam! Więcej empatii, ostrożności!!! słowo przepraszam też nie boli, sprawdziłam, gwarantuję.

Skomentuj Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 19 (57)
zarchiwizowany

#58326

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Błądząc po pewnym portalu z używaną biżuterią zauważyłam ładne kolczyki, postanowiłam więc napisać do sprzedającego. Zapytałam, z czego są owe kolczyki – wyglądały na złote, ale lekko niepokoił mnie dopisek “nieużywane” oraz cena – 20zł. Odpowiedź: “Kolczyki sprzedaje żona, ja nic nie wiem, zapraszam do obejrzenia osobiście”. Raz jeszcze piszę, tłumaczę, że najpierw chciałabym wiedzieć, z jakiego materiału są, zanim będę jechać przez pół miasta po coś, co być może nie jest mi wcale potrzebne. Odpowiedź zwaliła z nóg: “Kolczyki są żółte, małe, zapraszam do obejrzenia osobiście”. Zastanawiam się, czy będę w stanie odróżnić złoto od podróbki, dochodzę do wniosku, że nie, ale zależy mi na kolczykach, ryzykuję więc kolejne zapytanie, podkreślając, że bardzo chętnie zobaczę, chętnie kupię, ale chciałabym tylko usłyszeć, czy są ze złota, czy pozłacane, żeby wiedzieć, czy się zetrą, czy nie będę miała alergii itp.
Odpowiedź wcale mnie nie zaskoczyła... cytuję: “Kolczyki nie żaden badziew, ładne, żółte, polecam, zapraszam do obejrzenia osobiście”.
Odpuściłam...

Skomentuj (11) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 139 (305)
zarchiwizowany

#58297

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Jako że mój partner ma pewne problemy z napisaniem aplikacji w Cakephp, a termin oddania pracy inżynierskiej zbliża się wielkimi krokami, zaczęliśmy szukać kogoś kompetentnego, kto mógłby udzielić mu korepetycji – promotor nie mógł, inni wykładowcy odmówili, gdyż to niezgodne z prawem. Przez pewien czas szukaliśmy w googlach programistów – nie było nikogo prawie na terenie Lublina, więc napisałam ogłoszenie na pewnym portalu. Dość szybko znalazł się pewien młody człowiek, skłonny do współpracy. Odwiedził nas wczoraj. Usiedli z Miłym w salonie, słyszałam całą rozmowę.
-Ile życzyłby sobie pan za taką pomoc? - zapytał partner.
-Niewiele. 1500 – odparł nieznajmomy.
-Za jedną lekcję?
-Nie, za całą aplikację.
-Nie zrozumiał mnie pan. Potrzebuję pomocy, a nie gotowej pracy. Tak, jak ustalaliśmy wcześniej. Chciałbym opanować umiejętność tworzenia aplikacji.
-Sądziłem, że obawia się pan mówić przez telefon... nie zajmuję się korepetycjami. Jestem poważnym fachowcem. Nie po to szkoliłem się tyle lat, żeby teraz zdradzać panu wszystkie swoje sekrety. Proszę o poważną ofertę – chyba nie liczył pan, że będziemy siedzieć godzinę dziennie, a ja będę panu tłumaczył, jak dziecku w szkole, co teraz trzeba robić?

No cóż, właśnie na to liczyliśmy. Kiedy pan zorientował się, że zlecenia jednak nie dostanie, oświadczył, że
a) chce zwrot pieniędzy, które wydał na paliwo jadąc tu
b)doniesie promotorowi, że Miły szukał tego typu pomocy
c)Miły nigdzie nie znajdzie pomocy, bo pan programista zna całe zamknięte środowisko lubelskie, więc zabroni wszystkim udzielać korepetycji właśnie jemu
d)że jesteśmy nie fair i niejasnymi ogłoszeniami wprowadzamy w błąd uczciwego pracownika:)

Skomentuj (36) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 286 (394)
zarchiwizowany

#57050

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Krótko.

Przed Świętami kupiłam w Rossmannie krem do stóp. Krem ten znam, lubię, więc niespecjanie mu się przyglądałam, także ze względu na przedwigilijny tłok. Kiedy chciałam dziś go użyć, zauważyłam, że... opakowanie jest niemal puste! Trzy czwarte kremu zniknęło w tajemniczych okolicznościach, a dość sztywna tubka nie pozwoliła na zauważenie ubytku wcześniej.

Nie mam pojęcia, co się stało: czy jakaś klientka podmieniła niemal zużyty kosmetyk na nowy, a ja miałam nieszczęście ten zużyty wziąć? Czy to robota nieuczciwej kasjerki?

Naprawdę, czuję się zniesmaczona, że w dzisiejszych czasach na każdym kroku można być oszukanym

sklepy

Skomentuj (1) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 10 (52)
zarchiwizowany

#53254

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Nawiązując do przykładów piekielności w kolejkach u lekarza, chciałam opowiedzieć pewną historię, której świadkiem byłam jako ok. pięcioletnia dziewczynka. Wydarzyło się to ok. 20 lat temu, w małym, wiejskim ośrodku zdrowia, w dzień targowy. Do lekarza rodzinnego, jak zwykle, ciągnęła się kolejka, wszyscy cierpliwie czekali, kiedy weszła pewna staruszka, stanęła przy drzwiach i oświadczyła, że teraz ona wchodzi, bo bardzo źle się czuje. Ozwały się natychamist głosy protestu; protestowała, pamiętam, głośno moja mama, argumentując, że jest z chorym, rozgorączkowanym dzieckiem, które trzeba co prędzej położyć do łóżka, a staruszce nigdzie się przecież nie spieszy.
- Ja muszę wejść, ja się źle czuję! - krzyczała starsza pani.
- Ależ to niemożliwe! Kolejka jest! Możesz przecież poczekać! Gdzie ci się spieszy? Nie hodujesz nawet zwierząt! Po co przychodziłaś w środę, jutro sobie przyjdź, będzie mniej ludzi- wykrzykiwali wszyscy z oburzeniem. Pani w końcu przycichła, jakby ustąpiła, ale podeszła do pewnego młodego chłopaka i zażądała, żeby jej ustąpił miejsce siedzące.
- Jak babcia ma tyle siły, żeby krzyczeć, to i postoi jeszcze trochę, bo ja teraz wchodzę – odpowiedział ironicznie. Wszyscy z oburzeniem komentowali zachowanie starszej pani, ta natomiast odwróciła się od nas, podeszła do okna i usiłowała je otworzyć. Nikt nie pomógł, natomiast ktoś rzucił: o, a teraz udaje, że się źle czuje, patrzcie!

I wtedy stało się najgorsze. Staruszka upadła. Pamiętam, jak najpierw wszyscy skamienieliśmy ze zdziwienia, szoku, a potem kilka osób naraz poderwało się – ktoś pobiegł do lekarza, ktoś rzucił się podnosić staruszkę, ktoś pędził do dyżurki pielęgniarek. Ale wszystko na nic. Kobieta zmarła podczas reanimacji na korytarzu.

Skomentuj (11) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 239 (311)
zarchiwizowany

#50899

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Byłam dziś w Biedronce. Kupiłam, co trzeba, stanęłam w kolejce – dość wolno się posuwającej, niestety. Tu dodać muszę, że ubieram się na czarno – mam czarną biżuterię, paznokcie pomalowane na czarno, czarną torbę na zakupy.
Stojąc w kolejce jako ostatnia, poczułam silne uderzenie w, hm, miejsce, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę. Odwróciłam się. Dostałam wózkiem na zakupy od kobiety, jedną ręką prowadzącej tenże, a drugą – wózek ze śpiącym dzieckiem. Popatrzyłam na nią spokojnie, licząc na jakieś „przepraszam”, ale, nie doczekawszy się, odwróciłam się twarzą do kasy. I wtedy – znowu. Uderzenie.
- Proszę we mnie nie wjeżdżać – poprosiłam.
-Niech się pani nie awanturuje – odpowiedziała tamta podniesionym lekko głosem – Ja mam dziecko, mi dziecko płacze, ja i tak powinnam być pierwsza, a czekam!
Nie, nie była to kasa z pierwszeństwem dla uprzywilejowanych, a dziecko spokojnie spało – specjalnie zwróciłam na to uwagę po całej sytuacji, kiedy pani przechodziła z wózkiem obok. Nie odpowiedziałam więc nic, tylko zwróciłam się znów przodem do kasy. I wtedy – uderzenie!
-Ja mam dziecko – dobiegło z tyłu, tym razem głośniejszym głosem – A pani jest sama!
-Tak - odpowiedziałam, patrząc na nią – Bo po prostu moje dzieci nie żyją.
Nawet nie pomyślałam o tym, co mówię. To był odruch, być może spowodowany brakiem innej riposty. Ale następne słowa, jakie padły, uświadomiły mi, że niepotrzebnie się siliłam na odpowiedź, gdyż pani odrzekła:
-I bardzo słusznie. Ubierze się takie na czarno, jak z sekty jakiejś, czarne pazury wystawi, i idzie między porządnych ludzi. I nie przepuści PRWADZIWEJ KOBIETY z dzieckiem!

Skomentuj (21) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 278 (416)
zarchiwizowany

#49307

(PW) ·
| było | Do ulubionych
Nie mam pojęcia, jak skomentować zdarzenie, o którym opowiem za chwilę.

Dzisiejsze popołudnie, Świdnik, ulica Ratajczaka, sklep. Weszłam tam, w rozpiętym płaszczyku i koszulce pod spodem (a biust mam dość spory). Koszulka, owszem, dekolt miała, ale że zmierzałam do pracy, to wiadomo, że nie jakiś przesadny. Jednak i to nie spodobało się pani sprzedającej, gdyż zmierzyła mnie ona chłodnym wzrokiem i jeszcze przed moim „dzień dobry” zapytała agresywnym tonem:
-A co to pani tak te cycki wywaliła?

Skomentuj (57) Pobierz ten tekst w formie obrazka
Ocena: 133 (379)