Xynthia ♀

@magic1948: Pomijając już fakt, że alimenty na moje dziecko NIE są z Funduszu Alimentacyjnego, to zadziwia mnie logika twojej wypowiedzi. Ojciec nie płaci, alimenty są wypłacane z FA, więc wg ciebie z "państwowego cyca" korzysta matka? Bo mnie się wydaje, że w takiej sytuacji to na "państwowym" żeruje ojciec, ale co ja tam wiem...

@szczerbus9: Tak, "bezetki" to mój ulubiony temat (od bz - brak zadania). No teoretycznie to ja powinnam dopilnować, żeby dziecko odrobiło zadanie. A praktycznie to jak mam to zrobić, skoro dziecko nie zaznaczyło/nie zapisało sobie, co ma zrobić jako zadanie domowe? W szklaną kulę zainwestować czy co? Od nauczyciela też nie wymagam, żeby stał akurat nad moim dzieckiem i przypilnował, czy zapisała sobie, co ma zadane... Prosiłam, tłumaczyłam, wyciągałam konsekwencje - pomagało na krótko, po czym znowu "bezetka" w dzienniku. Dopiero w tym roku, jak poszła do czwartej klasy, problem się rozwiązał prawie że sam - jedna "bezetka", druga, a potem zdziwienie, że za trzecią już jest jedynka! I nagle nie zapomina, co ma zadane ;)

Tak mi jeszcze przyszło do głowy... A gdybyś ją zapisała na jakieś zajęcia sportowe? Po pierwsze - "wyszaleje się", rozładuje część tej rozpierającej ją energii. Po drugie - sport uczy też dyscypliny, umiejętności pracy w grupie, umiejętności pracy z samym sobą, poznania własnych potrzeb i możliwości. Ja wiem, że każde dziecko jest inne, ale mojej Młodej to pomogło, bo o ile w przedszkolu panie często mi zgłaszały, że Młoda ma problemy z koncentracją, nie umie się długo skupić na jednym zadaniu i "nosi" ją po sali, to już w podstawówce tych problemów nie było, chociaż Młoda nadal jest bardzo żywym dzieckiem z nadmiarem energii.

@singri: Daj spokój, nie karm trolla... Przecież nikt na tym portalu nie bierze jej ani jej wypowiedzi na poważnie, więc nie bądź tą jedyną ;)

@singri: Dlatego pytałam, w której jest klasie, program "200 punktów na start" funkcjonuje chyba dopiero od czwartej klasy. Natomiast tu już widzę jeden błąd nauczyciela, wpisał uwagę i tyle. A może wystarczyłoby, żeby poprzedził to głośną informacją "przeszkadzasz mi w lekcji, wpisuję ci uwagę do dzienniczka"? Jakoś to podkreślić, że uwaga JEST karą, a nie tylko informacją dla mamy? Nie wiem, to już kwestia dogadania właśnie z nauczycielami...

@marcelka: Jedną z funkcji szkoły, wymienianą zaraz na drugim miejscu po funkcji edukacyjnej, jest funkcja wychowawcza. Zdaję sobie sprawę z tego, że istnieją rodzice, którzy uważają, że szkoła (i wszyscy inni dookoła) ma ich wyręczyć w wychowywaniu dzieci, ale to nie usprawiedliwia "przegięcia" w drugą stronę i głoszenia poglądów, że "szkoła nie jest od wychowywania".

Singri, ile lat ma twoja córka? Tzn, bardziej mi chodzi o to, do której klasy chodzi. Bo moja Młoda (czwarta klasa w tym momencie), też parę razy przyniosła uwagę "Nie uważa na lekcji" (dokładnie trzy razy) i powiem ci, że ja jej za to nie opieprzałam. Dlaczego? Bo ona już została ukarana. Tak, uwaga pisemna jest dla niej karą, plus to, że za uwagę o tej treści odejmuje się dwa punkty od tych "200 punktów na start". Jeśli za dużo tych uwag wpadnie, będzie obniżona ocena z zachowania. Ważne jest też twoje podejście, jeśli po przyniesieniu przez nią uwagi w dzienniczku ty ją ochrzaniasz i zapowiadasz dalsze konsekwencje, to ona też nie uzna wpisu w dzienniczku jako kary. Nie, to dla niej będzie taka informacja dla mamy, i dopiero mama wyciąga konsekwencje. Chyba troszkę psujesz robotę nauczycielom... Oni się starają dyscyplinować dzieci w pewnych narzuconych im ramach, ty im jeszcze to utrudniasz wyrabiając w córce przekonanie, że uwaga w dzienniczku to żadna kara. To JEST kara, kiedyś owszem, stawiali do kąty, ale pamiętam dzieci, dla których nawet postawienie do kąta nie było karą, kwitowali ją wzruszeniem ramion i po 5 min nie pamiętali. Więc zamiast wymyślać, co by jeszcze można zrobić, może by pomyśleć, jak dobrze funkcjonować w sytuacji, kiedy nauczyciel niewiele może zrobić? Pozdrawiam :)

@pasjonatpl: Na początku znajomości (no, nie na samym początku, bo nie zaczęliśmy od "hop do łóżka"), to oczywiście, że używaliśmy prezerwatyw. Ale potem, jak już znasz dobrze partnera, jego stan zdrowia i jego podejście do wierności, to po co prezerwatywy?

@zaqqaz: Raczej - partykuła wyrażająca przekonanie mówiącego, że jedna z możliwości jest bardziej prawdopodobna od drugiej. Czyli w tym przypadku "raczej tam nie kupuję" oznacza, że staram się tam nie kupować, ale czasem (bardzo rzadko), to się zdarza.

@zendra: Masz rację. Tylko teraz nie wiem, czy to sędzia się przejęzyczył, a ja to bezmyślnie powtórzyłam, czy też pomyłka jest od początku do końca moja - co nie usłyszałam, to sobie dopowiedziała... Oczywiście, że musiało chodzić o pełnomocnika z urzędu, a nie przedstawiciela ustawowego.

@toomex: W takiej sytuacji, jak opisałeś, to wydaje mi się, że wszystko zależy od tego, czy faktycznie stwierdzono u kobiety niepłodność lub bezpłodność (bo to nie to samo), czy też po prostu ona go okłamała. U mnie np. stwierdziło to trzech lekarzy, z czego dwóch dopuszczało możliwość zajścia kiedyś tam w ciążę pod warunkiem podjęcia leczenia. Jak pisałam w komentarzu wyżej, na leczenie się nie zdecydowałam, stwierdziłam, że nie będę poświęcać czasu na to, aby uzyskać ok. 20% szansy na zajście w ciążę. Nie odczuwałam silnej potrzeby posiadania dziecka... No i teraz nie wiem, po czyjej stronie jest tzw. "odpowiedzialność" (cokolwiek rozumiesz przez to pojęcie). Może lekarzy? A poza tym tu sytuacja jest o tyle inna, że mój były marzył o posiadaniu dziecka, a przynajmniej tak twierdził, praktycznie przez cały nasz związek namawiał mnie na podjęcie leczenia, bo "może jeszcze nie jest za późno, może nam się uda"...

@maat_: Można to nazwać wpadką, ale sytuacja jest tak absurdalna, że nawet zastanawiałam się nad wrzuceniem jej tutaj jako historii... Krótko - wiele lat temu lekarze stwierdzili u mnie niepłodność, nie chciało mi się leczyć i wiele lat trwałam w przekonaniu, że nie mogę mieć dzieci. Aż do momentu dwóch kresek na teście, zrobionym tylko po to, aby komuś udowodnić, że te dolegliwości to na pewno nie ciąża!

@vezdohan: Tylko na co mu to odroczenie? Jakby ktoś nie wiedział (bo nie każdy musi wiedzieć), to jeśli zasądzą mu to podwyższenie, obowiązuje go ono od dnia złożenia przeze mnie wniosku... Czyli może sobie przeciągać sprawę nawet do roku, skutkuje to tylko tym, ze potem ma rok "niedopłaty" i różnicę musi wyrównać.

@digi51: Ja, jak już ochłonęłam, to też ;)

@MarcinMo: A, to już wyjaśniam jak mniej-więcej wygląda trening u Kasi. Najpierw rozgrzewka i rozciąganie się, najczęściej w jakimś spokojnym, mało uczęszczanym kąciku. Potem owszem, jakiś czas zajmują trampolinę, potem ścieżkę (lub odwrotnie), potem zależy co tam akurat ćwiczą, jak np. salto w tył, to najwygodniej akurat do basenu z gąbkami. Czasem zajmują tylko po prostu kawałek podłogi, żeby sprawdzić, czy skok, który już się udaje wykonać na trampolinie, uda się wykonać na twardym podłożu. Nie ma mowy o "okupowaniu" cały czas jednego sprzętu.

@Johanna: Za korzystanie z "obiektu i sprzętu" płacisz kupując bilet wstępu, to po pierwsze. Po drugie - moja wina, nie zaznaczyłam tego w historii - owe prywatne lekcje odbywały się za wiedzą i zgodą kierownictwa obiektu.

@Iras: Odnośnie super, hiper interaktywnej zabawki - raz tylko kupiłam coś takiego Młodej, akurat miałam więcej kasy, pomyślałam, że się ucieszy. Czas zainteresowania zabawką (po pierwszym wybuchu radości, że taka super, ekstra i w ogóle och i ach) - niecała godzina. Potem zabawka wylądowała w kącie i pozostała tam aż do czasu oddania jej komuś...

Był taki czas, że miałam ochotę wywiesić na drzwiach kartkę: "Pluszakom wstęp wzbroniony!!!". Każdy, ale to każdy, przy każdej możliwej okazji uważał, że obdarowanie mojej Młodej jakimś pluszakiem to świetny pomysł... A Młoda pluszaki kocha, uwielbia i żadnego nie pozwala wyrzucić czy oddać, co w sytuacji, gdy mieszkałyśmy na 13m2 było mocno uciążliwe. Teraz odpuściłam, bo ma swój pokój i jeśli jej nie przeszkadza, że jest on "zapluszakowany" do granic możliwości, no to już jej sprawa - a pluszaki są wszędzie, część w takim koszu kupionym specjalnie w celu ich przechowywania, część (duża część!!!) w jej łóżku, część porozstawiana na każdym wolnym miejscu... I każdy jedyny, najkochańszy, nie do oddania!

@KatiCafe: Nie, nieprawda. Oksymoron to zestawienie dwóch wyrazów o przeciwstawnym znaczeniu. To, co ty napisałaś, to pleonazm.

@Balbina: Nie, żebym broniła autora wypowiedzi, ale w niektórych rejonach kraju nie używa się określenia siostra cioteczna/brat cioteczny, mówi się po prostu kuzynka/kuzyn i tyle. Ja sama nieraz spotkałam się albo z dopytywaniem, co miałam na myśli mówiąc "siostra cioteczna" i co to w ogóle jest, albo po prostu ze spojrzeniem, oznaczającym mniej-więcej: "ale że co? że kto? że jaka siostra?"...

Ale przy luźnych spodniach nawet nie trzeba "majstrować w okolicy majtasów", da się to zrobić dołem przez nogawkę... Ta kobieta to chyba mało normalna jest, skoro wymiana worka z moczem kojarzy jej się z jakąkolwiek czynnością o charakterze seksualnym?

Ja się kiedyś nabrałam... Szłam rano do sklepu, zaczepiła mnie pani nieco starsza ode mnie, schludnie ubrana, pokazuje mi reklamówkę z zakupami i ze łzami w oczach mówi, że nie na wszystko jej starczyło - chleb, mleko, ziemniaki i coś tam jeszcze kupiła, ale jeszcze coś do chleba, coś do obiadu oprócz tych ziemniaków, ona już nie ma pieniędzy, nie wie dlaczego, bo przelew powinien dojść dwa dni temu (renta czy emerytura, nie pamiętam), że jej strasznie głupio, no ale co ona ma robić... Uwierzyłam, kupiłam coś tam, co potrzebowała, a za dwa dni (a potem znowu za kilka dni) widziałam i słyszałam, jak tą samą bajeczką wysępiła kolejne zakupy od kolejnej osoby. Chyba do tej pory jej ten przelew nie dotarł, bo regularnie ją widuję pod sklepem, ale teraz już się chowa, jak mnie widzi.

Mój poprzedni partner z dużym uporem twierdził, że Młoda jest jego dzieckiem, nie bacząc na to, że urodziłam ją jakieś 2,5 roku po naszym rozstaniu... Faceci chyba mają jakieś problemy z liczeniem. Na szczęście tymi rewelacjami uszczęśliwiał tylko swoich znajomych, bo mój nr tel po rozstaniu oczywiście wykasował, potem próbował go uzyskać, ale mu się nie udało.

@livanir: A w którym miejscu autorka napisała, że masz jej szukać po sklepie? Tylko dlatego, że jej dziecko zgubiło zabawkę i że jest jej z tego powodu przykro, już została nazwana "matką bombelka" (dobrze, że nie "madką"). Nie podoba mi się ten trend, wiecie co, już nie można przyznawać się do troski o dziecko, zwłaszcza w drobnych sprawach, bo od razu dostaje się etykietkę "madki". Autorka nie wykazała roszczeniowej postawy w swojej historii, wyraziła swoje odczucia, a historia została zminusowana i jeszcze się jej oberwała jako "matce bombelka"...

@PaniMasztalska: Co do wymiarów masz rację, ale co do koloru... Ja sama sprzedawałam kiedyś dywan na OLX, nie podałam koloru, no bo przecież jest zdjęcie (nawet kilka), pani przyjechała kupić i była zdziwiona, że to TAKI kolor, na zdjęciu wyglądał inaczej.