Modny ostatnio temat sharentingu. Ciekawa jestem opinii, kto tu jest piekielny...

Moja kuzynka ma dziecko w przedszkolu.

Przedszkole ma stronę na fb. Zwykłą, jak pewnie wiele placówek. Wrzucają tam posty typu okolicznościowe, w stylu "Dzisiaj Dzień Babci", ale też posty z przedszkolnych uroczystości czy wydarzeń. Kuzynka pokazała mi tę stronę, nie jest tego przesadnie dużo, zdjęcia zawsze grupowe, nie tak, że jakieś jedno konkretne dziecko, ujęcia neutralne... Pasowanie na przedszkolaka - grupka dzieci na scenie, z dyplomami dumnego przedszkolaka (dyplomy bez nazwisk/danych dzieci), Dzień jesieni - grupa dzieci z jakimiś pracami plastycznymi z liści, Spotkanie z poetką - poetka na krześle, przedszkolanka i dzieci słuchające, jak czyta itd.

Każdy rodzic dostał do podpisu zgodę dotyczącą publikacji takich zdjęć, większość podpisała, ale rodzice dwojga dzieci nie wyrazili zgody.

I co teraz?

Otóż w większości przypadków te dzieci proszone są o... usunięcie się ze zdjęcia.

Czyli jest w przedszkolu Dzień Jesieni, na koniec dnia robione jest pamiątkowe zdjęcie z pracami - "Basiu, Tomku* odejdźcie na bok, bo chcemy zrobić pamiątkowe zdjęcie". Pasowanie na Przedszkolaka - "Basiu, Tomku, zejdźcie ze sceny/odsuńcie się, bo robimy zdjęcie" itd.

*Basia, Tomek oczywiście imiona zmyślone.

W kilku przypadkach, gdy zdjęcia były np. z przedstawienia, w których Basia i Tomek brali udział, ich twarze na zdjęciach zakryto ikonką misia. Ale to z kolei nie podobało się innym rodzicom, którzy np. chcieli zdjęcie sobie wywołać do albumu.

Z jednej strony rozumiem, że sharenting to realny problem.
Z drugiej strony nie wiem, czy takie pomijanie tych dzieci nie jest dla nich bardziej krzywdzące, niż jakby mieli być na paru zdjęciach...

przedszkole sharenting

Parapetówka znajomej. Grono dość liczne jak na parapetówkę, tak z 30 osób. Większość osób w relacji typu znajomi, koledzy z pracy, sąsiedzi (nowi, z mieszkania gdzie parapetówka), jakaś kuzynka z mężem itd. Ogólnie - nie bliski krąg przyjaciół, który znałby życie znajomej "od podszewki".

Każdy coś przyniósł. Większość osób przyszła z winem i czymś słodkim, ewentualnie z kwiatami - ot, symboliczny gest, żeby na nowe mieszkanie nie przyjść z pustymi rękami.

Po którymś z kolei gościu kolekcja butelek wina rosła, a znajoma zaczęła rzucać uwagi w stylu "teraz alkohol jest wszechobecny", "no naprawdę, jakim trzeba być człowiekiem, żeby nie potrafić bawić się bez alkoholu", "nigdy nie wiesz, czy ktoś nie zmaga się z alkoholizmem - własnym albo traumą z dzieciństwa" i w ten deseń.

Dodam, że znajoma według mojej wiedzy - i co najmniej kilku jeszcze innych osób obecnych na przyjęciu - nigdy nie miała widocznych problemów z alkoholem (nie widziano jej nigdy pijanej), ani też od alkoholu nie stroniła, w sytuacjach typu lunch firmowy zamawiała lampkę wina, wychodziła z koleżankami wieczorem na drinka itd. Na samym przyjęciu alkohol - wino i whisky - też był, w sensie że ona kupiła i przygotowała, nie te butelki, co dostała na prezent. I samo przyjęcie było raczej w stylu lampka wina i przekąska, nie jakieś picie wódy, nikt z towarzystwa nie był pijany, nawet wstawiony, wszyscy zachowywali się normalnie, jak ktoś nie miał ochoty na alkohol to pił wodę/sok/kawę, nikt nie komentował tego... nikt, oprócz znajomej.

Jej komentarze były na tyle liczne i na tyle głośne, że trudno było je zignorować. Ktoś chciał polemizować, ktoś inny wdał się w polemikę, że owszem, alkoholizm to choroba, ale taka, do której doprowadza się samemu, tak jak otyłość czy nikotynizm, bo jednak gdzieś na początku są te świadome decyzje, żeby sięgnąć po piwo/papierosa/czekoladę itd.

Sytuacja zaczęła się ogólnie robić niezręczna, zwłaszcza, że pojawili się kolejni goście - też akurat z winem - i nie rozumieli, czemu ich podarunek wzbudził trochę śmieszki towarzystwa, trochę niezadowolenie gospodarza, czyli znajomej...

Do dziś w sumie nie wiem, o co znajomej chodziło...

alkohol przyjęcie